Η νοσηλευτικη ειναι επιστημη και τεχνη.

Θυμαμαι τρεις συνεχομενες νυχτερινες βαρδιες μου στο Παιδων Αγ. Σοφια αρκετα πισω στον χρονο.
Τις θυμαμαι γιατι οντας ''αγουρος'' νοσηλευτης, μου εμαθαν κατι.

Ειχαμε σε εναν θαλαμο ενα κοριτσακι 6 ετων με πυρετικους σπασμους.
Μοναχοπαιδι.

Η μανα πανω απο το κρεβατακι του συνεχως.
Ο πατερας εξω κουρνιασμενος σε μια κρυα σιδερενια καρεκλα καπνιζε, μονο καπνιζε.

Ημουν βαρδια με μια συναδελφο μοναδικου χαρακτηρα και δυνατης προσωπικοτητας.

Ειχαμε γινει 10 κομματια ο καθενας.

Ειχαμε να κανουμε τις νοσηλειες των παιδιων, να ελεγχουμε τυχον παρενεργειες φαρμακων, αλλα στο μυαλο μας κυριως ηταν το κοριτσι και οι δυο γονεις.

Μεσα σε μια νυχτα δεθηκαμε με το ζευγαρι εκεινο.
Δεν θυμαμαι ονοματα.
Θυμαμαι πολυ καλα προσωπα.

Προσωπα χαραγμενα απο το αγχος, τη κουραση, την αϋπνια, την ατελειωτη θυσια.
Η συναδελφος παρηγορουσε τη μανα κι εγω εκατσα διπλα στον πατερα.

Και τί δεν ειπαμε εκεινα τα βραδια.
Ενιωσα οπως νιωθει κανεις οταν σμιγει με ενα φιλο που εχει να δει καιρο. 
Ενιωσα οτι τον ηξερα απο καιρο. 
Ενιωσα τον πονο του.

Μου ειπε οτι δε μπορουσαν να κανουν παιδι για χρονια. 
Και τωρα που τα καταφεραν, μπαινοβγαινουν στα νοσοκομεια.
Δεν ειχα απαντησεις, ουτε μπορουσα να κανω μαγικα.

Τον κοιτουσα στα ματια, τα βουρκωμενα και κατακοκκινα ματια του και ενιωθα τοσο μηδαμινος.
Τον επιασα απο τον ωμο και του ειπα μονο αυτο:
- το παιδι σου ειναι εκει μεσα και παλευει. 

Σου επιτρεπω να κλαις. 
Σου απαγορευω να απογοητευεσαι. 
Περνας μια δοκιμασια ακομα. 

Το παιδι σου θα γινει καλα γιατι η μανα του, εσυ, οι γιατροι κι εμεις δεν θα το αφησουμε να παθει τιποτα. 
Σβησε το τσιγαρο και πηγαινε να ξεκουραστεις. 
Ειμαστε εμεις εδω.
Δεν πηγε. 

Ηθελε παρεα και μαλλον του αρεσε η δικη μου. 
Αλλαξα το προγραμμα μου και εκανα αλλες δυο νυχτερινες βαρδιες. 

Την τεταρτη μερα το παιδι συνηλθε, τα συμπτωματα υποχωρησαν και οι γονεις πηραν μια βαθια ανασα.
Δεν θα τους ξαναεβλεπα ποτε.

Την επομενη μερα πλησιασαν στο γραφειο, αφησαν ενα μεγαλο κουτι γλυκα για ολο το προσωπικο και μας ευχαριστησαν εναν εναν προσωπικα.

Γλυκο δεν εφαγα. 
Δεν μπορουσα. 

Γιατι ο πατερας πριν φυγει με πηρε στην ακρη και μου ειπε πως εκεινο το βραδυ ειχε σκεφτει να αυτοκτονησει, αλλα εβλεπε την συναδελφο κι εμενα κι επαιρνε δυναμη.

Δεν το ειπα σε κανεναν.
Του ειπα να κοψει το τσιγαρο και να ερθει το Πασχα να μου κανει δωρο για τη γιορτη μου μια φωτογραφια με τη κορη του να παιζουν μπαλα.

Εκεινο το Πασχα ελαβα ενα φακελο με μια φωτογραφια μεσα.
Η φωτογραφια απο πισω εγραφε: ''κυριε Λαμπρο ο μπαμπας μου δεν καπνιζει και το σπιτι δεν βρωμαει πια. Χρονια πολλα''.

Τί να μας πουν λοιπον οσοι κατεστρεψαν τη νοσηλευτικη;
Τί να μας πουν ολοι αυτοι που δεν εζησαν ουτε μια τετοια στιγμη;

Τί να μας πουν ολοι αυτοι που χρονια τωρα σκυλευουν το σαβανο της νοσηλευτικης στην Ελλαδα προσποιουμενοι τον τιτλο Νοσηλευτης;

Σας λυπαμαι.
Γιατι δεν θα κατανοησετε ποτε το παρακατω.
Ναι. 
Η νοσηλευτικη ειναι επιστημη και τεχνη.
Εκεινες οι βαρδιες ομως μου εμαθαν πως η νοσηλευτικη ειναι μερικες φορες και συναισθημα.

Λαμπρος Λιαπης.
True story.                           Labros Liapis  (Via Eva Vlachakou)

Από τον τοίχο του ΙΙάσονας Θηλυκός